Je kind is 17, dwars tegen de draad in op sommige momenten. Hondsbrutaal, beledigend, kwetsend... en ongelooflijk arrogant. Ik probeer te bedenken hoe ik haar kan stoppen. Maar niets werkt of lukt. Ze denkt dat ze alles kan en mag. De overheid heeft het zo bepaald. Je stelt niets meer voor als ouder. De spreekwoordelijke 'schop onder de kont' is uit den boze en een goede veeg om de oren kun je absoluut wel vergeten. Met woorden mag je het doen. En die mogen vooral ook niet boos klinken, wat ook dat beschadigd het tere kind. Alles wordt in het overdrevene doorgetrokken. Mijn kind maakt me gek.
Foeterend *en dan druk ik me nog zwak uit* komt ze na school thuis. Houdt geen rekening met hoe haar moeder zich misschien voelt. Jankend en tierend over datgene wat allemaal misgaat in haar leven vaart ze uit tegen mij. En hoe lang moet ik hier nog tegen kunnen? Vaderlief houdt zich heel wijs op de achtergrond, ver weg van het hele tafereel... hij in Arnhem, wij in Almelo.
Ik zit verslagen op de bank en geef het op. Er is echt niet meer te praten met deze meid. Eenmaal binnen is haar mobiel belangrijk, haar iPod, haar laptop, de TV, haar uiterlijk, haar kleding........
Doodziek wordt ik ervan!
Ik probeer al een tijdje niets meer met haar, een normaal gesprek is uit den boze. Zodra ik mijn mond open doe hoor ik 'doe toch normaal' en 'dat is helemaal niet waar'.
Niets kan ik meer zeggen en vanaf nu is er niets meer wat ik wil zeggen.
Als moeder voel ik me afgedankt en overbodig.
Als echtgenote ben ik afgeschreven.
Als vrouw besta ik niet eens meer.
Daar zit je dan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten