Daar zit je dan

Je kind is 17, dwars tegen de draad in op sommige momenten. Hondsbrutaal, beledigend, kwetsend... en ongelooflijk arrogant. Ik probeer te bedenken hoe ik haar kan stoppen. Maar niets werkt of lukt. Ze denkt dat ze alles kan en mag. De overheid heeft het zo bepaald. Je stelt niets meer voor als ouder. De spreekwoordelijke 'schop onder de kont' is uit den boze en een goede veeg om de oren kun je absoluut wel vergeten. Met woorden mag je het doen. En die mogen vooral ook niet boos klinken, wat ook dat beschadigd het tere kind. Alles wordt in het overdrevene doorgetrokken. Mijn kind maakt me gek.
Foeterend *en dan druk ik me nog zwak uit* komt ze na school thuis. Houdt geen rekening met hoe haar moeder zich misschien voelt. Jankend en tierend over datgene wat allemaal misgaat in haar leven vaart ze uit tegen mij. En hoe lang moet ik hier nog tegen kunnen? Vaderlief houdt zich heel wijs op de achtergrond, ver weg van het hele tafereel... hij in Arnhem, wij in Almelo.
Ik zit verslagen op de bank en geef het op. Er is echt niet meer te praten met deze meid. Eenmaal binnen is haar mobiel belangrijk, haar iPod, haar laptop, de TV, haar uiterlijk, haar kleding........
Doodziek wordt ik ervan!
Ik probeer al een tijdje niets meer met haar, een normaal gesprek is uit den boze. Zodra ik mijn mond open doe hoor ik 'doe toch normaal' en 'dat is helemaal niet waar'.
Niets kan ik meer zeggen en vanaf nu is er niets meer wat ik wil zeggen.
Als moeder voel ik me afgedankt en overbodig.
Als echtgenote ben ik afgeschreven.
Als vrouw besta ik niet eens meer.
Daar zit je dan

Aanloop nodig?

En of ik een aanloop nodig heb, zeker weten.
25 jaar heb ik erover gedaan om zover te komen.
Gestresst en uitgeput ben ik er in aanbeland. Op mijn weg lag menig aantrekkelijke boogbrug te lonken naar  me met het zicht op een makkelijke way out. Maar ik ben niet gek natuurlijk. Ik heb toch zeker ook recht op leven?
Met m'n toenmalige vriend hijgend in m'n nek, vol commentaar en snerende opmerkingen ging ik mijn weg.
Maar na 20 jaar vond ik het welletjes ! Ik had wel wat beters te doen dan me continue aan te passen. Op mijn tenen lopen was voorbij.
Vol goede moed, 103 kg wegend, ben ik in 2003 mijn eigen leven begonnen, samen met mijn toen 8 jarige kind. De vrijheid was magisch, eindelijk 'op mezelf', dat wat ik al wilde toen ik 18 was. Ik begon aan het opknappen van m'n gekochte huisje en met veel bloed, zweet en tranen kreeg ik het voor elkaar om op 8 december samen met m'n kind onze intrek te nemen in ons nederig stulpje. HOERA!

Daar sta je dan, 40 jaar, single en compleet vrienden- en familieloos, een sociale kring van nul-komma-nul.
Allemaal hadden ze ons laten vallen. Geen mailtje, geen telefoontje, geen bezoekje... niets. We bestonden niet meer. We begonnen opnieuw in het verre Twente.