Zo vreemd dit....
Ben ik via hobbyoutlet.nl aan het kijken naar de blogs van de diverse creabeas die daar hun werk prijzen, bedenk ik me dat het ook wel leuk is om een blog te starten.
Nu weet ik niet hoe ik in 2011 hier terecht ben gekomen, maar ik wil een blog aanmaken, zit ik ineens in mijn eigen blog lol
En dan zie ik mijn eerste tekst staan, waarvan ik echt niet meer weet dat ik het geschreven heb..... verrassend!
Maar ja, we leven bij de dag, en vandaag is vandaag en niet gisteren.
Ook al heb ik daar wel enorm moeite mee.
Ik blijf hangen, als een oude 78 toeren plaat, ja ja uit die tijd stam ik.
Mijn hoofd en emoties zijn nog in het verleden bezig. Bezig met de verwarring en frustraties waarmee ik opgroeide. De opvoeding, het verdriet, de eeuwige verwijten... het heeft me gebroken.
Natuurlijk is het aan mij de brokken op te nemen en weer te lijmen, maar ik weet niet of ik het beeld wat ik van mijn vroegere leven heb wel wil herstellen.
Het was zo het was, maar het betekent niet dat het is zo het is.
Aan het verleden valt niets meer te veranderen, maar het heden heb ik zelf in de hand.
Maar ik vind het zo godvergeten moeilijk om mijn gedachten los te maken.
De naald can mijn lp is blijven steken op 1/3 van de plaat vlgs mij terwijl mijn leven doorging en ik nu al over de helft ben met mijn 50 jaar oud.
Ik voel me vaak verward, bang, eenzaam ... maar ook kwaad en gefrustreerd.
Soms voel ik me heeeeeel even blij, maar dat is altijd weer snel voorbij.
Op zulke momenten geef ik teveel geld uit aan dochterlief.
Het ene moment doooodmoe wat uren aanhoudt soms...
Mijn ogen dichtdoen omdat de moeheid me neerslaat.
Geen seconde de ogen open kunnen houden... en dan val ik in mijn diepste gat
Het andere moment .. superaktief.
Hobby's genoeg.
Maar geen contact met echte mensen.
