En of ik een aanloop nodig heb, zeker weten.
25 jaar heb ik erover gedaan om zover te komen.
Gestresst en uitgeput ben ik er in aanbeland. Op mijn weg lag menig aantrekkelijke boogbrug te lonken naar me met het zicht op een makkelijke way out. Maar ik ben niet gek natuurlijk. Ik heb toch zeker ook recht op leven?
Met m'n toenmalige vriend hijgend in m'n nek, vol commentaar en snerende opmerkingen ging ik mijn weg.
Maar na 20 jaar vond ik het welletjes ! Ik had wel wat beters te doen dan me continue aan te passen. Op mijn tenen lopen was voorbij.
Vol goede moed, 103 kg wegend, ben ik in 2003 mijn eigen leven begonnen, samen met mijn toen 8 jarige kind. De vrijheid was magisch, eindelijk 'op mezelf', dat wat ik al wilde toen ik 18 was. Ik begon aan het opknappen van m'n gekochte huisje en met veel bloed, zweet en tranen kreeg ik het voor elkaar om op 8 december samen met m'n kind onze intrek te nemen in ons nederig stulpje. HOERA!
Daar sta je dan, 40 jaar, single en compleet vrienden- en familieloos, een sociale kring van nul-komma-nul.
Allemaal hadden ze ons laten vallen. Geen mailtje, geen telefoontje, geen bezoekje... niets. We bestonden niet meer. We begonnen opnieuw in het verre Twente.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten