Hoe voelt dat nou?

Tja, hoe voelt dat nou?

Alleen gelaten worden, allen zijn, alleen gaan, alleen leven, alleen blijven...
Nou.... hondsberoerd kan ik je vertellen.
En het lijkt wel het steeds weer terugkerende beeld in mijn leven te zijn.

5 jaar... na de geboorte van zusjelief niet meer zo belangrijk zijn voor je ouders en je opa en oma, ooms en tantes...
7 jaar... beroofd worden van het enige wat echt van jou was, je kamertje, omdat nicht Gina in ons gezin werd opgenomen. Vanaf dat moment ook vaarwel aan de lieve moeder die ik HAD.
12 jaar... Vaarwel papa, met zus, nicht  en moeder naar Gorinchem vertrokken omdat moederlief t niet kon laten een scheve schaats te rijden. Alles is aan elkaar gelogen. Verraad! En maar klagen... verantwoording afschuiven, liegen en bedriegen.
15 jaar... geboorte broertje, zwaai maar naar je kindzijn, het is tijd om groot te worden.
23 jaar... Vaarwel mama, je vond het nodig je sigaretten boven de gezondheid van mij te stellen. Koud uit het ziekenhuis je kind in de rook neerleggen en niet even jezelf willen aanpassen. Het was over!
24 jaar... Vaarwel Jeroen, je vond me te dik, ik schilderde jou negatief af en viel je af en public. Het rode plankje werd je teveel en je smeerde m. Je had doelbewust mijn verjaardag overgeslagen, terwijl ik bij jou en je ouders woonde. Het was over en was ik toen maar verstandig geweest want hierop volgden jaaaaaren van ruzie.
29 jaar... Vaarwel voorgoed mama, opa en oma ...Mama geeft me voor altijd het grootste schuldgevoel mee wat ik maar kon krijgen. Jaren verweet ze me dat ik de schuld zou hebben aan haar dood en op haar sterfbed mocht ik opdonderen, want alles was mijn schuld geweest. Jeroen besluit aan te geven dat hij eigenlijk geen kinderen wil. Voor mij betekent dit het einde van mijn relatie, hij breekt me. Ik raak in een zware depressie, maar besluit bij hem te blijven. Na een jaar is hij dan toch overstag gegaan zonder dat ik het nog ooit had gevraagd. Diezelfde avond zwanger geraakt en 1994, 31 jaar oud begon mijn nieuwe leven... zij en ik waren één. Op 22 april zijn we getrouwd, de geboortedag van mijn moeder. Hij deed alles om vooral toch aan te kunnen tonen dat hij wel degelijk jong en onbezonnen kon blijven. Daardoor kreeg onze baby met 2 weken een longontsteking. Hij moest en zou op vakantie. Wandelen in de regen... Hij heeft me echt verdrietig gemaakt.
Alles wat ook maar enige moederrol of vaderrol bleek werd uitgebannen.
Tante leny, papa en jeroens moeder stierven. De liefste mensen waren niet meer. De mensen die oprecht van me hielden bestonden nu niet meer.
39 jaar... ik was zijn eeuwige kritiek en frustratie en baasjespelen binnen ons huwelijk zat.
Internet deed zijn intrede en ik raakte verslaafd aan het fijne gevoel van mensen ontmoeten die me accepteerden zo ik was.....lijkt het. Ik kwam in contact met mensen die me complimentjes gaven, die me mooi vonden, niet zeurden of me van alles kwalijk namen. Ik raakte verknocht aan wim. Gewoon om hoe hij over me dacht. Ik wist dat hij impotent was en vond het dus veilig gebied en heb met hem afgesproken koffie te gaan drinken in amsterdam. we belandden uiteindelijk op een hotelkamer maar waren na een half uur alweer weg. Ik wou niet en durfde niet en hij kon niet. Ik was er blij om dat het er uiteindelijk niet van was gekomen. Toch ging deze gebeurtenis knagen en ik kon niet anders dan het opbiechten aan jeroen. Ik dacht dat ons huwelijk dit wel kon hebben, eerlijkheid. ?... ik kon opdonderen. Jeroen ruilde me in voor carolien. Mijn liefste therapiemaatje. Nam haar mee op de gezinsvakantie naar italie. Ik kon moven, mocht mijn kind achterlaten. Carolien... mijn therapiemaatje..... godverdomme...
Na thuiskomst gepraat met jeroen,  hij wilde therapie, was het ermee eens ons nog een kans te geven. Maar carolien gooide roet in het eten en drong zich ondanks mijn smeekbeden mijn leven binnen. Na een korte vakanie-timeout in belgie bij nieke hoefde ik het huis niet meer in te komen. 1 dag voor de verjaardag van  yvanka kon ik vertrekken en trok ik bij gerard en petra in.
Gerard, waarmee ik een beginnende romantische relatie had gekregen. Zijn vrouw wist van niks. We kregen onstuimige relatie onder haar dak, het kon me niks meer schelen. Ze hebben me geholpen met mijn huisje wat ik inmiddels had gekocht in almelo.
8 december 2013 trok ik daar samen met yvanka in.
Ondertussen relatie met bram sieraad gekregen uit almere. Vent die de hele wereld bedonderde. Sex sex en nog eens sex. Met zoveel mogelijk vrouwen, maar ja daar kom je later achter.
3 jaar duurde dat, waarvan ik m het laatste jaar niet meer heb gezien of gesproken. Boem uit. Gerard idem dito, petra verbrak alle contact .Gerard is nog 2 keer geweest, kreeg geen sex, dus ook foetsie.
Ik heb het nog niet over collegaas en verdere familie gehad... weg

Verrassend!

Zo vreemd dit....

Ben ik via hobbyoutlet.nl aan het kijken naar de blogs van de diverse creabeas die daar hun werk prijzen, bedenk ik me dat het ook wel leuk is om een blog te starten.
Nu weet ik niet hoe ik in 2011 hier terecht ben gekomen, maar ik wil een blog aanmaken, zit ik ineens in mijn eigen blog lol
En dan zie ik mijn eerste tekst staan, waarvan ik echt niet meer weet dat ik het geschreven heb..... verrassend!

Maar ja, we leven bij de dag, en vandaag is vandaag en niet gisteren.
Ook al heb ik daar wel enorm moeite mee.
Ik blijf hangen, als een oude 78 toeren plaat, ja ja uit die tijd stam ik.

Mijn hoofd en emoties zijn nog in het verleden bezig. Bezig met de verwarring en frustraties waarmee ik opgroeide. De opvoeding, het verdriet, de eeuwige verwijten... het heeft me gebroken.
Natuurlijk is het aan mij de brokken op te nemen en weer te lijmen, maar ik weet niet of ik het beeld wat ik van mijn vroegere leven heb wel wil herstellen.

Het was zo het was, maar het betekent niet dat het is zo het is.
Aan het verleden valt niets meer te veranderen, maar het heden heb ik zelf in de hand.

Maar ik vind het zo godvergeten moeilijk om mijn gedachten los te maken.
De naald can mijn lp is blijven steken op 1/3 van de plaat vlgs mij terwijl mijn leven doorging en ik nu al over de helft ben met mijn 50 jaar oud.


Ik voel me vaak verward, bang, eenzaam ... maar ook kwaad en gefrustreerd.
Soms voel ik me heeeeeel even blij, maar dat is altijd weer snel voorbij.
Op zulke momenten geef ik teveel geld uit aan dochterlief.
Het ene moment doooodmoe wat uren aanhoudt soms...
Mijn ogen dichtdoen omdat de moeheid me neerslaat.
Geen seconde de ogen open kunnen houden... en dan val ik in mijn diepste gat
Het andere moment .. superaktief.

Hobby's genoeg.
Maar geen contact met echte mensen.