Toch eens proberen dit bij te gaan houden

Het is 6 januari 2015, 2 dagen geleden werd ik 52 jaar.
Wat gaat mijn leven snel en wat gebeurd er veel.
Yvanka is sinds gisteren uitwonend, maar de domoor is wel vergeten zichzelf hier uit te schrijven en in Groningen in te schrijven. Wat moet je daar nou mee hahaha.

Ik wil eigenlijk mijn blog eens wat beter gaan bijhouden. Kijken of ik er soep van kan maken.
Want dat is meer dan wat het echte leven mij brengt.
Ellendig alleenzijn.
Ellendig contactgestoord.
Ellendig moe
Ellendige pijn!

2014 was toch best een apart jaar.
Lucie overleed plotseling op 31 januari, m'n tweede moedertje.
Even zo plotseling kwam Gaby in mijn leven, m'n buurvrouw.
De honden brachten ons samen.

Eerst had Chelsey in de zomer van 2013 een aanrijding gehad en haar poot was opengereten.
Daarna is Chelsey ziek geworden in 2014, 1 dag na mijn verjaardag. We hebben met spoed een echo laten maken die me 400 euro kostte. Een gezwel bij haar alvleesklier. Opname bij dierenkliniek Almeloord volgde. Chels ging zienderogen achteruit en Bruckenfock wilde haar het weekend overtillen en haar daarna toch maar afmaken. Ik heb zelf onderzoek op internet gedaan. Hij gaf haar geen medicatie, alleen maar pijnstilling. Op internet stond dat aandoening met gemak met antibiotica te lijf kon worden gegaan, maar dat wilde meneer niet, dat was hun nieuwe beleid. Nou aan m'n reet met dat beleid en ik heb antibiotica geeist en heb Chelsey meegenomen naar huis. Met aangepast voer, antibiotica en pijnstilling zijn we wat moeilijke dagen ingegaan, maarrrrrrrrrrrrrr............. we hebben haar eruit getild! Onze liefde en 1200 eurootjes heeft geholpen, want nu, anno 2015, precies een jaar later, loopt ze nog dagelijks springlevend naast me tijdens onze wandelingen.

Maar oke, ik had het over Gaby. Wat een geweldig lief mens is dat. Lekker doortastend en direct. Geen vraagtekens, het is gewoon zo het is. Ze spoort me aan om actief m'n leven te leven. Het helpt!
Ik ga dan wel niet met mensen om, maar ik kom in ieder geval wel buiten.
Op den duur gaat ook zij mee en wandelen we samen. Kilometers lang, uren lang! We zijn al op de vreemdste plaatsen geweest en zijn dan ook heerlijk burgerlijk ongehoorzaam. Want ja... maak de wereld ook eens wat leuker voor de hond en de hondenbezitter lol

Yvanka had al af en aan steeds iets met Jeffrey nadat ze Pim had uitgezwaaid. Maar heel eerlijk, Jeff past niet bij haar levensstijl en haar karakter. Ze heeft zorgzaamheid nodig, lievigheid, compassie. Dat kan Jeff niet geven. Maar ja, wie ben ik he.
Uiteindelijk zaten we met 2 gezinnen even zo plotseling als de gedachte opkwam, in Vinkeveen en vierden we vakantie op een eiland wat we hadden gehuurd. Ik heb nog nooit zo'n leuke vakantie gehad!
Zwemmen, wandelen, koken voor allemaal, lachen, trampoline, zon zon zon.....................
Af en toe een uitje naar de supermarkt met de boot, wat op zich al een hilariteit en drama veroorzaakte voor mij, want sja, ik ben geen lichtgewichtje. Wat hebben we gelachen!
Door een onfortuinlijk ongeluk zaten we een paar dagen voor het einde van de vakantie dan toch ook weer thuis. Anthony had zijn voet opengehaald aan een damwandplaat waarmee het eiland was gebouwd.
Voor Yvanka was het wat minder leuk. Jeff bleek serieus iets aan te leggen met een ander meisje, maar gebruikte haar nog. Dat ontplofte dus in haar gezicht.

Na de vakantie viel ik in een gat. Het hoeft niet meer voor mij.
Yvanka werd lui en deed niet meer mee in het huishouden.... slapen, tv, gamen, stappen.....
knoop doorgehakt en terug naar school, niks sebattical jaar.
Dus zij zit nu op hbo in groningen.

en sinds gisteren, op kamers!
de rest komt later, ik heb een hoop van me af te schrijven, ook al hou ik het voor mezelf.
Zolang ze me nodig heeft zal ik er zijn.
Ik ben moe

Hoe voelt dat nou?

Tja, hoe voelt dat nou?

Alleen gelaten worden, allen zijn, alleen gaan, alleen leven, alleen blijven...
Nou.... hondsberoerd kan ik je vertellen.
En het lijkt wel het steeds weer terugkerende beeld in mijn leven te zijn.

5 jaar... na de geboorte van zusjelief niet meer zo belangrijk zijn voor je ouders en je opa en oma, ooms en tantes...
7 jaar... beroofd worden van het enige wat echt van jou was, je kamertje, omdat nicht Gina in ons gezin werd opgenomen. Vanaf dat moment ook vaarwel aan de lieve moeder die ik HAD.
12 jaar... Vaarwel papa, met zus, nicht  en moeder naar Gorinchem vertrokken omdat moederlief t niet kon laten een scheve schaats te rijden. Alles is aan elkaar gelogen. Verraad! En maar klagen... verantwoording afschuiven, liegen en bedriegen.
15 jaar... geboorte broertje, zwaai maar naar je kindzijn, het is tijd om groot te worden.
23 jaar... Vaarwel mama, je vond het nodig je sigaretten boven de gezondheid van mij te stellen. Koud uit het ziekenhuis je kind in de rook neerleggen en niet even jezelf willen aanpassen. Het was over!
24 jaar... Vaarwel Jeroen, je vond me te dik, ik schilderde jou negatief af en viel je af en public. Het rode plankje werd je teveel en je smeerde m. Je had doelbewust mijn verjaardag overgeslagen, terwijl ik bij jou en je ouders woonde. Het was over en was ik toen maar verstandig geweest want hierop volgden jaaaaaren van ruzie.
29 jaar... Vaarwel voorgoed mama, opa en oma ...Mama geeft me voor altijd het grootste schuldgevoel mee wat ik maar kon krijgen. Jaren verweet ze me dat ik de schuld zou hebben aan haar dood en op haar sterfbed mocht ik opdonderen, want alles was mijn schuld geweest. Jeroen besluit aan te geven dat hij eigenlijk geen kinderen wil. Voor mij betekent dit het einde van mijn relatie, hij breekt me. Ik raak in een zware depressie, maar besluit bij hem te blijven. Na een jaar is hij dan toch overstag gegaan zonder dat ik het nog ooit had gevraagd. Diezelfde avond zwanger geraakt en 1994, 31 jaar oud begon mijn nieuwe leven... zij en ik waren één. Op 22 april zijn we getrouwd, de geboortedag van mijn moeder. Hij deed alles om vooral toch aan te kunnen tonen dat hij wel degelijk jong en onbezonnen kon blijven. Daardoor kreeg onze baby met 2 weken een longontsteking. Hij moest en zou op vakantie. Wandelen in de regen... Hij heeft me echt verdrietig gemaakt.
Alles wat ook maar enige moederrol of vaderrol bleek werd uitgebannen.
Tante leny, papa en jeroens moeder stierven. De liefste mensen waren niet meer. De mensen die oprecht van me hielden bestonden nu niet meer.
39 jaar... ik was zijn eeuwige kritiek en frustratie en baasjespelen binnen ons huwelijk zat.
Internet deed zijn intrede en ik raakte verslaafd aan het fijne gevoel van mensen ontmoeten die me accepteerden zo ik was.....lijkt het. Ik kwam in contact met mensen die me complimentjes gaven, die me mooi vonden, niet zeurden of me van alles kwalijk namen. Ik raakte verknocht aan wim. Gewoon om hoe hij over me dacht. Ik wist dat hij impotent was en vond het dus veilig gebied en heb met hem afgesproken koffie te gaan drinken in amsterdam. we belandden uiteindelijk op een hotelkamer maar waren na een half uur alweer weg. Ik wou niet en durfde niet en hij kon niet. Ik was er blij om dat het er uiteindelijk niet van was gekomen. Toch ging deze gebeurtenis knagen en ik kon niet anders dan het opbiechten aan jeroen. Ik dacht dat ons huwelijk dit wel kon hebben, eerlijkheid. ?... ik kon opdonderen. Jeroen ruilde me in voor carolien. Mijn liefste therapiemaatje. Nam haar mee op de gezinsvakantie naar italie. Ik kon moven, mocht mijn kind achterlaten. Carolien... mijn therapiemaatje..... godverdomme...
Na thuiskomst gepraat met jeroen,  hij wilde therapie, was het ermee eens ons nog een kans te geven. Maar carolien gooide roet in het eten en drong zich ondanks mijn smeekbeden mijn leven binnen. Na een korte vakanie-timeout in belgie bij nieke hoefde ik het huis niet meer in te komen. 1 dag voor de verjaardag van  yvanka kon ik vertrekken en trok ik bij gerard en petra in.
Gerard, waarmee ik een beginnende romantische relatie had gekregen. Zijn vrouw wist van niks. We kregen onstuimige relatie onder haar dak, het kon me niks meer schelen. Ze hebben me geholpen met mijn huisje wat ik inmiddels had gekocht in almelo.
8 december 2013 trok ik daar samen met yvanka in.
Ondertussen relatie met bram sieraad gekregen uit almere. Vent die de hele wereld bedonderde. Sex sex en nog eens sex. Met zoveel mogelijk vrouwen, maar ja daar kom je later achter.
3 jaar duurde dat, waarvan ik m het laatste jaar niet meer heb gezien of gesproken. Boem uit. Gerard idem dito, petra verbrak alle contact .Gerard is nog 2 keer geweest, kreeg geen sex, dus ook foetsie.
Ik heb het nog niet over collegaas en verdere familie gehad... weg

Verrassend!

Zo vreemd dit....

Ben ik via hobbyoutlet.nl aan het kijken naar de blogs van de diverse creabeas die daar hun werk prijzen, bedenk ik me dat het ook wel leuk is om een blog te starten.
Nu weet ik niet hoe ik in 2011 hier terecht ben gekomen, maar ik wil een blog aanmaken, zit ik ineens in mijn eigen blog lol
En dan zie ik mijn eerste tekst staan, waarvan ik echt niet meer weet dat ik het geschreven heb..... verrassend!

Maar ja, we leven bij de dag, en vandaag is vandaag en niet gisteren.
Ook al heb ik daar wel enorm moeite mee.
Ik blijf hangen, als een oude 78 toeren plaat, ja ja uit die tijd stam ik.

Mijn hoofd en emoties zijn nog in het verleden bezig. Bezig met de verwarring en frustraties waarmee ik opgroeide. De opvoeding, het verdriet, de eeuwige verwijten... het heeft me gebroken.
Natuurlijk is het aan mij de brokken op te nemen en weer te lijmen, maar ik weet niet of ik het beeld wat ik van mijn vroegere leven heb wel wil herstellen.

Het was zo het was, maar het betekent niet dat het is zo het is.
Aan het verleden valt niets meer te veranderen, maar het heden heb ik zelf in de hand.

Maar ik vind het zo godvergeten moeilijk om mijn gedachten los te maken.
De naald can mijn lp is blijven steken op 1/3 van de plaat vlgs mij terwijl mijn leven doorging en ik nu al over de helft ben met mijn 50 jaar oud.


Ik voel me vaak verward, bang, eenzaam ... maar ook kwaad en gefrustreerd.
Soms voel ik me heeeeeel even blij, maar dat is altijd weer snel voorbij.
Op zulke momenten geef ik teveel geld uit aan dochterlief.
Het ene moment doooodmoe wat uren aanhoudt soms...
Mijn ogen dichtdoen omdat de moeheid me neerslaat.
Geen seconde de ogen open kunnen houden... en dan val ik in mijn diepste gat
Het andere moment .. superaktief.

Hobby's genoeg.
Maar geen contact met echte mensen.

Daar zit je dan

Je kind is 17, dwars tegen de draad in op sommige momenten. Hondsbrutaal, beledigend, kwetsend... en ongelooflijk arrogant. Ik probeer te bedenken hoe ik haar kan stoppen. Maar niets werkt of lukt. Ze denkt dat ze alles kan en mag. De overheid heeft het zo bepaald. Je stelt niets meer voor als ouder. De spreekwoordelijke 'schop onder de kont' is uit den boze en een goede veeg om de oren kun je absoluut wel vergeten. Met woorden mag je het doen. En die mogen vooral ook niet boos klinken, wat ook dat beschadigd het tere kind. Alles wordt in het overdrevene doorgetrokken. Mijn kind maakt me gek.
Foeterend *en dan druk ik me nog zwak uit* komt ze na school thuis. Houdt geen rekening met hoe haar moeder zich misschien voelt. Jankend en tierend over datgene wat allemaal misgaat in haar leven vaart ze uit tegen mij. En hoe lang moet ik hier nog tegen kunnen? Vaderlief houdt zich heel wijs op de achtergrond, ver weg van het hele tafereel... hij in Arnhem, wij in Almelo.
Ik zit verslagen op de bank en geef het op. Er is echt niet meer te praten met deze meid. Eenmaal binnen is haar mobiel belangrijk, haar iPod, haar laptop, de TV, haar uiterlijk, haar kleding........
Doodziek wordt ik ervan!
Ik probeer al een tijdje niets meer met haar, een normaal gesprek is uit den boze. Zodra ik mijn mond open doe hoor ik 'doe toch normaal' en 'dat is helemaal niet waar'.
Niets kan ik meer zeggen en vanaf nu is er niets meer wat ik wil zeggen.
Als moeder voel ik me afgedankt en overbodig.
Als echtgenote ben ik afgeschreven.
Als vrouw besta ik niet eens meer.
Daar zit je dan

Aanloop nodig?

En of ik een aanloop nodig heb, zeker weten.
25 jaar heb ik erover gedaan om zover te komen.
Gestresst en uitgeput ben ik er in aanbeland. Op mijn weg lag menig aantrekkelijke boogbrug te lonken naar  me met het zicht op een makkelijke way out. Maar ik ben niet gek natuurlijk. Ik heb toch zeker ook recht op leven?
Met m'n toenmalige vriend hijgend in m'n nek, vol commentaar en snerende opmerkingen ging ik mijn weg.
Maar na 20 jaar vond ik het welletjes ! Ik had wel wat beters te doen dan me continue aan te passen. Op mijn tenen lopen was voorbij.
Vol goede moed, 103 kg wegend, ben ik in 2003 mijn eigen leven begonnen, samen met mijn toen 8 jarige kind. De vrijheid was magisch, eindelijk 'op mezelf', dat wat ik al wilde toen ik 18 was. Ik begon aan het opknappen van m'n gekochte huisje en met veel bloed, zweet en tranen kreeg ik het voor elkaar om op 8 december samen met m'n kind onze intrek te nemen in ons nederig stulpje. HOERA!

Daar sta je dan, 40 jaar, single en compleet vrienden- en familieloos, een sociale kring van nul-komma-nul.
Allemaal hadden ze ons laten vallen. Geen mailtje, geen telefoontje, geen bezoekje... niets. We bestonden niet meer. We begonnen opnieuw in het verre Twente.